Nieuws
16 mei 2005
Auteur "De volle maan als beste vriend" houdt lezingen
Naar
aanleiding van de maand van het reisboek in mei geeft Jannie Regnerus, auteur
van De volle maan als
beste vriend verschillende lezingen bij boekwinkels door het land:
-17 mei in boekhandel Broese, te Utrecht
-18 mei in boekhandel Scholtens Wristers, te Groningen
-25 mei in boekhandel Dekker Van de Vegt, te Nijmegen
-7 juni in boekhandel Zwaan en Ter Burg, te Alkmaar
Voor meer informatie over het boek zie De volle maan als beste vriend
Hieronder enkele fragmenten uit een interview op Wereldexpat.nl
Kunstenaar
Jannie Regnerus (1971) woonde twee jaar in een volkswijk in Ulaanbaatar, de
hoofdstad van Mongolië. Zij vertrok naar het land met hooggespannen verwachtingen,
maar bij aankomst wachtte teleurstelling. Haar nieuwe woonplaats had een trieste
aanblik en ze ontdekte dat het leven in Ulaanbaatar keihard is. Na de eerste
cultuurshock kwam de verbazing en de verwondering. Langzaam maar zeker ging
Regnerus inzien dat ze in een prachtig, magisch land was terechtgekomen. Over
haar ervaringen in Mongolië schreef zij het boek 'De volle maan als beste
vriend'.
'Werken geeft plezier'
Tijdens haar verblijf in het voormalig communistische Mongolië woonde Regnerus
samen met haar vriend op de zevende verdieping van een oude verveloze sovjetflat
in Ulaanbaatar. Boven op het dak van de flat prijkt nog altijd in cyrillisch
schrift een van de vele communistische slogans waarmee de stad volhangt: 'Werken
geeft plezier.'
In de eerste weken na hun aankomst geven Regnerus en haar vriend hun nieuwe
onderkomen een grondige facelift. "De donkere wandtapijten die de muur
bedekken worden weggehaald, de vloerkleden verwijderd en de houten vloer opgeschuurd
en geschilderd. Dit leidt tot grote hilariteit bij de andere flatbewoners, omdat
een huis zonder tapijt op de vloer in 's werelds koudste hoofdstad wordt gezien
als een teken van armoede."
Heimwee
Mongolië heeft diepe indruk gemaakt op Jannie Regnerus. En heimwee heeft
ze ook: "ik zou er morgen zo weer twee jaar naar toe willen. Nog eens door
onze straat lopen, de portiek van ons appartement, de route lopen van mijn huis
naar mijn atelier...de bergen rond Ulaanbaatar beklimmen, iets wat ik zo vaak
in mijn eentje heb gedaan. Ik heb ondertussen veel gereisd, maar Mongolië
blijft voor mij onovertrefbaar".